Over vegetariërs

De afgelopen jaren zag u hier enkel naaigerelateerde blogposts verschijnen. Maar de laatste tijd worden deze blogposts meer en meer een opgave, en begint het te kriebelen om de onderwerpen wat te verruimen. Dus zal u af en toe eens een sprong in een andere richting zien. Met de naaiposts bleef ik zelf wat meer op de achtergrond, maar hier zal je wat meer binnen in mijn hoofd kunnen kijken. Ik heb lang getwijfeld, maar waag nu toch de sprong. Beginnen doe ik met iets dat me heel na aan het hart ligt.

12 jaar was ik, toen ik er voor koos om geen vlees meer te eten. Niet uit medelijden met de dieren, want een dierenvriend ben ik nooit geweest. Al helemaal niet uit ecologische beweegredenen, daarvoor was ik nog veel te jong. Wel gewoon omdat ik vlees ontzettend vies vond. En dat is, bleek achteraf, waarschijnlijk allemaal de schuld van mijn ouders. Mijn ouders die mij tijdens mijn eerste 3 levensjaren macrobiotisch én vegetarisch opvoedden. Met de verhuis van stad naar platteland en de komst van kind nummer 2 verwaterde dat. Maar mijn bouwstenen waren gelegd, mijn smaakpapillen gevormd. Zot van vlees ben ik dus nooit geweest. 


Door de loop der jaren kwamen daar verzwarende omstandigheden bij. Ik herinner mij mijn grootmoeder die onze niet-meer-leggende kippen kwam slachten en pluimen, waarna ze tot soepkip gepromoveerd werden. Als ik er aan denk, komt de weeïge geur van geslachtte kip terug in mijn neus. En zie ik het beest letterlijk als kieken zonder kop nog een paar meters lopen. Of dat jaar dat mijn moeder 'ossentong in madeirasaus' maakte voor kerst. Ik herinner mij de marinerende tong aan been hangen in een emmer, en voel nog steeds de 'boebeltjes' op het vlees die schuurden tegen mijn tong en mijn gehemelte. 


Maar dan werd ik 12 en kreeg ik de vrije keuze. Daar moest ik geen 2 keer over nadenken. Gedaan met het wegmoffelen van stukjes vlees in mijn broekzakken of achter in mijn mond, om ze daarna in het toilet te gaan kieperen. En hallo aan ontploffende eieren in de microgolf (Een hardgekookt ei moogt ge dus nooit opwarmen in de microgolf om het nadien, liggend in tomatensaus, te snijden. Het resultaat was een keuken vol tomatensaus. Jaren later kunnen we er gelukkig allemaal om lachen.)

Vlees was dus vanaf mijn 12 jaar een no-go, maar vis at ik nog wel. Voor mij was dat iets totaal anders. En mijn familie was mij er dankbaar voor. Feestjes konden zo gered worden met visgerechten. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik er over begon na te denken. En hoe minder vis, en hoe meer veggie ik begon te eten. Tijdens de zwangerschap van Felix hakte ik dan helemaal de knoop door, en bande de vis. Voor mij was het een logische stap, mijn gezin volgde gedwee. Maar waar mijn 'geen vlees eten' op heel wat begrip kon rekenen, is dit met 'volledig vegetarisch' heel wat anders. 


Ik ontdekte dat het op heel wat plaatsen 'not done' is om geen vlees én vis te eten. Restaurants hier in de buurt hebben zelden een echt vegetarisch gerecht op de kaart, en bekijken mij meewarig wanneer ik hiernaar vraag. Na al die jaren ben ik de salade met geitenkaas (en zonder spekjes aub) echt wel beu gegeten. De achterstand op het platteland helaas. Het boerenverstand ontwikkelt blijkbaar niet zo snel. Maar het meest lastige vind ik familiefeestjes. Mijn eigen potje meebrengen wordt gezien als een belediging voor hun kookkunst. Ze vragen zich luidop af waarom ik niet normaal doe en gewoon vis eet, zoals al die jaren. Dus speel ik vals. Ik laat een klein stukje vis opscheppen en smokkel het meerendeel hiervan nog naar de borden van mijn kinderen. Om de lieve vrede. 

Feestjes thuis zijn een ander dilemma. Wij eten thuis dan wel geen vlees of vis meer, blijkbaar zijn vegetarische maaltijden bij feestjes ook helemaal 'not done'. Ik zoek en probeer, maar ik vind het een hele 'struggle'. Ik fopte iedereen al eens door een vegetarische goulash te maken met seitan. Die heel in de smaak viel, tot ik achteraf vertelde dat ze geen gram vlees hadden binnengekregen. Iedereen voelde zich in het ootje genomen. Dus nu voorzie ik meestal gewoon 2 varianten: een vegetarisch en een 'normaal' gerecht. Alweer om die lieve vrede. 

Heel confronterend én hartverwarmend vind ik dan weer de mentaliteit op mijn werk. Als opvoedster eet ik daar regelmatig, en steeds wordt er speciaal voor mij veggie gekookt. En dat vinden ze daar vanzelfsprekend. Enkele kinderen konden zich zo vinden in mijn veggie-beweegredenen, dat ze ijverden voor de invoering van Donderdag Veggiedag. Sindsdien wordt er, ook als ik niet in de groep sta, één keer per week veggie gegeten. 



Voor mij blijft het moeilijke: als ik elders ga, moet ik mij aanpassen. Als anderen hier komen, word ik ook geacht mij aan te passen. Tenzij iemand de ultieme oplossing weet, denk ik dat wij op vakantie zijn met de feestdagen ;-)


Wie zich wil verdiepen in het onderwerp, deze boeken vind ik interessante lectuur: 
- Jonathan Safran Foer: Dieren eten
- Dorien Knockaert: Goed eten
- Monique Jansse en Eef Ouwehand: Veggie kidz

Een reactie is altijd fijn!

9 opmerkingen:

  1. Moa alee! Zo herkenbaar, het macrobiotisch, het vege worden omdat ge dat vlees echt niet lust, het nog wel vis eten! Ik ben wel bij de vis blijven hangen, al doe ik dat eigenlijk ook alleen maar op restaurants en feestjes, op tonijn na dat krijg ik nt meer over mijn hart 😄 ik zou zeggen, doe u eigen ding als er iemand komt eten, ik zou zwijgen over de seitan en nadien is goe in mijn vuistje lachen! 😉

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer dat er zo weinig rekening mee wordt gehouden. Gasten zouden van jou niet mogen verwachten dat je voor hen vlees klaar maakt.
    Ik ben geen vegetariër en bijgevolg niet zo creatief met vleesvervangende alternatieven, maar ik zou juist nieuwsgierig zijn naar een goed vegetarisch gerecht. Gewoon jezelf blijven en je eigen ding doen! Fijn dat ze er op je werk wel zo tof mee omgaan!

    Eén ding snap ik nooit zo goed. Waarom eten sommige vegetariërs dan wel vis. Hoe rijm je dat met je principes?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een gedoe toch, familie… Wij zijn sinds 2,5 jaar weekvegetariërs in ons gezin. Omdat IK dat besliste, na het lezen van Goed Eten van Dorien Knockaert. Moest iedereen enkel in het weekend vlees eten, zou het met onze wereld heel wat beter gaan. Ik wilde ook niet met vlees eten stoppen, ik lust wel eens graag een degelijke biefstuk, en vis wordt hier nog wel gegeten (behalve tonijn, want dat krijg ik ook niet over mijn hart). In mijn familie vraagt men dan al eens : "Huh? Geen vlees in de week? Wat eten jullie dan?" Ik moet dan altijd lachen en zeg "Al de rest."
    Ik heb veel begrip en respect voor totale vegetariërs, en merk ook dat restaurants zelden moeite doen. Een vegetarische pasta (soms zelfs duurder dan gewone!) of iets "gewokt met groenten" en dan stopt het. Maar ik hou vol hoor, en het tij keert toch al wel wat merk ik in mijn omgeving.
    Petje af voor jou, blijf je ding doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Helaas, ook hier herkenbaar. Feestjes, op restaurant, ikheb er weinig tot geen zin in. Een bord sla met een tomaat in, dat is meestal wat je krijgt, dan sla ik wel ff over dank u wel.
    Een zwangere vegetariër (niet immuum aan toxoplasmose) is al helemaal drama, omdat rauwkost geen optie meer is "op een ander". Dus geen vlees, geen vis en geen rauwe groenten? en neen, ik lust echt niet graag boterhammen.
    Voor de komende feestdagen heb ik een zeer geldig excuus: hoogzwanger of juist bevallen, dus geen feestjes voor mij, te lastig :-) :-) :-)
    Al moet ik toegeven dat ik ook al veggie geserveerd heb, aan vrienden, en die waren zeer enthousiast.
    Maar wat mij nog het meeste van al stoort zijn de eeuwige commentaren en opmerkingen over mijn eetgewoonten, dan heb ik zoiets van "ik moei mij toch ook niet met de inhoud van uw bord, wel dan..."

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben slecht opgevoed (een goede maaltijd bestaat uit vlees, groenten en aardappelen) ... en ik moet daar eerlijk in zijn ... heb mijn kinderen dus niet macrobiotisch opgevoed (zoals jij mocht meemaken), waardoor ze nu systematisch hun neus optrekken voor gelijk welke vegetarische maaltijd ... en ik hier meestal een variant voorzie. We hebben nog een lange weg te gaan, maar moeilijk gaat ook he ;-) P.S. Ik eet vnl. vlees op mijn werk (geen enkel vegetarisch alternatief) en in het weekend regelmatig vegetarisch.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ken er niets van, heb er geen ervaring mee en lust heel graag vlees :) Maar wat ik wel vind, is dat jij gerust op feestje een veggie pasta of quiche kan geven, zonder verantwoording! Daar zou ik dan helemaal geen probleem mee hebben als niet-veggie!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Bijna onvoorstelbaar vind ik je verhaal. Ik ben geen vegetarier, maar eet wel zeer regelmatig vegetarisch, vanavond nog :) Ik ben in Amsterdam volgens mij nog nooit een restaurant tegengekomen zonder vegetarische gerechten op het menu. Ok, in eetcafes komen ze vaak niet verder dan gevulde paprika, maar het is toch vaak echt interessanter dan dat. Ik denk dat ik bof met wonen in de stad wat dit betreft, in het geboortedorp van mijn ouders zou het idd weleens zo lastig kunnen zijn als jij beschrijft. T is dat je zo ver weg woont, maar je was zeker welkom, ik zou mijn dinerkeuze absoluut aan je aanpassen ;) En ik zou geen enkel probleem hebben met een veggifeestje, als het eten tenminste goed is, maar ja dat geldt ook voor vleesfeesrjes :D

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ja, ossentong is echt ieuw! Mijn schoonmoeder maakte dat vroeger ook wel eens klaar en ik heb me er nooit over kunnen zetten om ervan te proeven. Ik ben al van mijn 14e semi-vegetariër; ik eet wel nog steeds vis en gevogelte maar niet zo heel veel. Mijn man en de kindjes eten wel nog vlees, ongeveer 1x per week.
    Op den buiten zijn er inderdaad veel ouderwetse vlees-restaurants waar het niet anders kan dan een groot stuk vlees te eten met een massa frieten erbij die drijven in de vleessaus en waar je moet zoeken naar wat "groenten": een blaadje sla dat steevast is overgoten met veel te veel "dressing". Maar gelukkig zijn er steeds maar andere: heb je in het boshuis in de Averegten op de menu-kaart de pagina "vegetarisch" bekeken? Da's het walhalla, zoveel moeite om te kiezen! :-) En in Antwerpen heb je de broers van Julienne, ook lekker en vegetarisch!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. en kei tof, zo'n persoonlijke blogs!
      trouwens, wat een blogproductie, ik kom er de laatste tijd nauwelijks aan toe :-) Tof tof!

      Verwijderen